Καλοκαίρι του 1980, Λονδίνο.
Ένας άντρας με μπαστούνι, σκληρό βλέμμα και χαμόγελο που δεν ήξερες αν ήταν αστείο ή απειλή, στέκεται μπροστά σε ένα μικρόφωνο και δηλώνει ότι θέλει να γίνει «straight».
Τον έλεγαν Ian Dury. Στα επτά του τον είχε χτυπήσει η πολιομυελίτιδα, και πέρασε τα παιδικά του χρόνια σε ιδρύματα. Έμαθε νωρίς ότι ο κόσμος σε κοιτάζει, και αποφάσισε να του δώσει λόγο να κοιτάζει.
Τρία χρόνια νωρίτερα είχε τραγουδήσει ότι τα μόνα που χρειάζεται κανείς είναι σεξ, ναρκωτικά και rock ’n’ roll. Τώρα, με το ίδιο ύφος, έλεγε το αντίθετο: βαρέθηκε τα ξενύχτια, βαρέθηκε τις ουσίες, θέλει να γίνει καλό παιδί, να βρει μια ζεστή γωνιά στο κράτος πρόνοιας και να ευχαριστήσει όλους όσους είχαν δίκιο.
Κανείς δεν τον πίστεψε, και κανείς δεν έπρεπε να τον πιστέψει.
Ο Chaz Jankel, ο άνθρωπος πίσω από τη μουσική των μεγάλων του επιτυχιών, είχε φύγει. Στη θέση του ήρθε ο Wilko Johnson των Dr. Feelgood, με κιθάρα που έκοβε σαν ξυράφι. Το συγκρότημα άλλαζε δέρμα. Ο Dury έπινε περισσότερο απ' όσο έπρεπε και κατάπινε ηρεμιστικά για να κοιμηθεί.
Έτσι, το «θέλω να γίνω straight» ήταν ταυτόχρονα αστείο, ψέμα και ευχή, και κανείς δεν μπορούσε να πει σε ποια αναλογία. Ούτε καν εκείνος.
Το τραγούδι ανέβηκε στα charts. Έπαιξε στο Top of the Pops, στην ίδια εκπομπή με το «Ashes to Ashes» του Bowie, όπου ένας άλλος άντρας κοίταζε κι αυτός τους δικούς του δαίμονες στα μάτια.
Ο Dury δεν έγινε ποτέ straight. Έγινε κάτι καλύτερο: ειλικρινής, ακόμα και όταν έλεγε ψέματα.