
Ήταν 30 Απριλίου 1945. Στο Μόναχο είχε ησυχία, η ησυχία που μένει όταν ένας πόλεμος έχει σχεδόν τελειώσει αλλά δεν το ξέρει ακόμα κανείς σίγουρα.
Λίγες ώρες νωρίτερα, μια γυναίκα με στρατιωτική στολή περπατούσε στο Νταχάου. Το στρατόπεδο είχε απελευθερωθεί μόλις την προηγούμενη μέρα. Τα βαγόνια ήταν ακόμα γεμάτα. Οι επιζώντες έμοιαζαν με σκιές. Εκείνη κρατούσε μια φωτογραφική μηχανή και φωτογράφιζε, γιατί κάποιος έπρεπε να το αποθανατήσει. Αλλιώς ο κόσμος δεν θα το πίστευε.
Τη λέγανε Lee Miller. Κάποτε ήταν μοντέλο στα εξώφυλλα της Vogue. Αργότερα έγινε μούσα και μαθήτρια του Man Ray στο Παρίσι, ανάμεσα στους σουρεαλιστές. Τώρα ήταν πολεμική ανταποκρίτρια, μία από τις ελάχιστες γυναίκες στο μέτωπο.
Το απόγευμα, μαζί με τον φωτογράφο του Life David Scherman, έφτασε σε ένα κτίριο στην Prinzregentenplatz 16. Ήταν το διαμέρισμα του Χίτλερ. Οι Αμερικανοί το είχαν επιτάξει. Τα ρούχα του κρέμονταν ακόμα στις ντουλάπες και τα βιβλία του ήταν ακόμα στα ράφια.
Η Lee μπήκε στο μπάνιο. Γέμισε την μπανιέρα. Έβγαλε τις αρβύλες της, που ήταν λασπωμένες με χώμα από το Νταχάου, και τις άφησε επίτηδες πάνω στο κάτασπρο χαλάκι. Ακούμπησε ένα πορτρέτο του Φύρερ στην άκρη της μπανιέρας. Ύστερα μπήκε στο νερό, και ο Scherman πάτησε το κλείστρο.
Δεν χαμογελούσε. Δεν πανηγύριζε. Απλώς πλενόταν, σαν να έλεγε ότι το χώμα των νεκρών του επιστρέφεται.
Εκείνη τη νύχτα, εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά, σε ένα καταφύγιο κάτω από το Βερολίνο, ο άνθρωπος που είχε κάνει αυτή την μπανιέρα δική του είχε ήδη αυτοκτονήσει. Κανείς στο Μόναχο δεν το ήξερε ακόμα.
Η Lee γύρισε στην Αγγλία. Δεν ξαναπήρε ποτέ στα σοβαρά φωτογραφική μηχανή στα χέρια της. Αυτά που είχε δει την ακολούθησαν για χρόνια. Πέθανε το 1977. Μετά τον θάνατό της, ο γιος της ανέβηκε στη σοφίτα και βρήκε χιλιάδες αρνητικά, μια ολόκληρη ζωή κρυμμένη σε κουτιά.
Μέσα σε ένα από αυτά τα κουτιά ήταν και τούτη εδώ η φωτογραφία.